-
閱讀心得與問題報告
[font=華康粗黑體][font=Times New Roman]一、龍樹《中觀論頌》的寫作目的:[/font][/font]
[font=新細明體]根據保存在清辨([/font][font=Times New Roman]Bh[font=Foreign1]a[/font]vaviveka[/font][font=新細明體])《般若燈論》([/font][font=Times New Roman]Praj[font=Foreign1]ba[/font]prad[font=Foreign1]i[/font]pa[/font][font=新細明體])中的提婆設摩([/font][font=Times New Roman]Deva[font=Foreign1]w[/font]arman[/font][font=新細明體],天寂、賢寂?)之註釋殘片,《中觀論頌》([/font][font=Times New Roman]Madhyamakak[font=Foreign1]a[/font]rik[font=Foreign1]a[/font][/font][font=新細明體])寫作之目的有兩個:一、是破壞對語言的執著;二、是破壞對語言所指涉對象的執著([/font][font=Times New Roman]to destroy adherence to language and secondly to the referents of language[/font][font=新細明體])。[/font][size=12pt][1][/size]
[font=Times New Roman] [/font]
[font=華康粗黑體][font=Times New Roman]二、薩婆多部的「實有」和「假名有」:[/font][/font]
[font=Times New Roman] dravyasat[/font][font=新細明體](實有)—[/font][font=Times New Roman]primary existents [/font]
[font=Times New Roman] praj[font=Foreign1]b[/font]aptisat[/font][font=新細明體](假名有)—[/font][font=Times New Roman]secondary existence [/font]
[font=新細明體]對薩婆多部([/font][font=Times New Roman]Sarv[font=Foreign1]a[/font]stiv[font=Foreign1]a[/font]da[/font][font=新細明體],說一切有部)來說[/font][font=Times New Roman]praj[font=Foreign1]b[/font]aptisat[/font][font=新細明體](「假名有」,第二位的存在)之意義,是由和其對反的[/font][font=Times New Roman]dravyasat[/font][font=新細明體](「實有」,最初的存在)而來的。語言的角色在決定和組成第二位的存在是基礎的。最初和第二位的存在,都是語言指涉的對象。第二位的存在是沒有自性的。對薩婆多部來說[/font][font=Times New Roman]praj[font=Foreign1]b[/font]aptisat[/font][font=新細明體](假名有)實體是真實存在的。就字詞言,如‘[/font][font=Times New Roman]pot[/font][font=新細明體]’這個字沒有終極的指涉對象,它的指涉對象是[/font][font=Times New Roman]praj[font=Foreign1]b[/font]aptisat[/font][font=新細明體](假名有)的存在,所以只是經驗上的真實。所有名字都有指涉的對象。[/font]
[font=新細明體](《大智度論》:「[/font][font=標楷體]復次『有』有三種:一、者『相待有』。二、者『假名有』。三、者『法有』。[/font][font=新細明體]」[/font][size=12pt][2][/size][font=新細明體])[/font]
[font=Times New Roman] [/font]
[font=華康粗黑體][font=Times New Roman]三、阿毘達摩佛學對語言的看法:[/font][/font]
[font=Times New Roman] samv[font=Foreign1]r[/font]it-satya[/font][font=新細明體]世俗諦[/font][font=Times New Roman] param[font=Foreign1]a[/font]rtha-satya[/font][font=新細明體]勝義諦[/font]
[font=Times New Roman] [/font][font=新細明體]對薩婆多部來說,不存在沒有[/font][font=新細明體]名字的事物。[/font][font=新細明體]不可言喻的事物,無法給予命名。這種不可言喻的無條理性,不只存在於薩婆多部,亦在大眾部的文獻中發現,似乎是阿毘達摩佛學的顯著特徵。[/font][font=新細明體]覺音[/font][font=新細明體]([/font][font=Times New Roman]Buddhaghosa[/font][font=新細明體])認為沒有事物可以逃出被命名的範圍;我們說某事物是無法言喻的,這個事物就被命名為「不可言喻的」。無法言喻的事物是沒有意義的,這在阿毘達摩的系統中是不存在的。[/font]
[font=Times New Roman] [/font]
[font=華康粗黑體][font=Times New Roman]四、對A.K.Warder的批判:[/font][/font]
[font=Times New Roman] [/font][font=新細明體]關於‘[/font][font=Times New Roman]pa[font=Foreign1]bb[/font]atti[/font][font=新細明體]’([/font][font=Times New Roman]P[font=Foreign1]a[/font]li word[/font][font=新細明體],「假名」),一詞的探究,已有[/font][font=Times New Roman]Genjun Sasaki[/font][font=新細明體](佐佐木現順)和[/font][font=Times New Roman]A.K.Warder[/font][font=新細明體]的相關研究。其中[/font][font=Times New Roman]A.K.Warder[/font][font=新細明體]將‘[/font][font=Times New Roman]pa[font=Foreign1]bb[/font]atti[/font][font=新細明體]’翻譯成‘[/font][font=Times New Roman]concept[/font][font=新細明體]’,他指出即使在最早的佛教時期,也可以認識到某些每天出現的詞彙(如[/font][font=Times New Roman]self[/font][font=新細明體]自我)缺乏指涉對象。[/font]
[font=Times New Roman] Paul Williams[/font][font=新細明體]認為[/font][font=Times New Roman]Warder[/font][font=新細明體]的說法和《南傳論事》([/font][font=Times New Roman]Kath[font=Foreign1]a[/font]vatthu[/font][font=新細明體])的說法不同,[/font][font=Times New Roman]Warder[/font][font=新細明體]的說法會造成佛教徒的困擾。而[/font][font=Times New Roman]Warder[/font][font=新細明體]認為的:所有佛教學派對‘[/font][font=Times New Roman]pa[font=Foreign1]bb[/font]atti[/font][font=新細明體]’一詞的用法皆相同,是錯誤的。[/font]
[font=Times New Roman] [/font]
[font=華康粗黑體][font=Times New Roman]五、極微(atom) :[/font][/font]
[font=Times New Roman] [/font][font=新細明體]在歸屬於龍樹的《大智度論》‘[/font][font=Times New Roman]subtle[/font][font=新細明體]’([/font][font=Times New Roman]wei[/font][font=新細明體]微)只是相對於特別架構下所附與的項目(對某物為粗大的,相對於某物為微小的)。護法([/font][font=Times New Roman]Dharmap[font=Foreign1]a[/font]la[/font][font=新細明體])的《大乘廣百論釋論》(對提婆([/font][font=Times New Roman][font=Foreign1]A[/font]ryadeva[/font][font=新細明體])《四百論》([/font][font=Times New Roman]Catu[font=Foreign1]hw[/font]ataka[/font][font=新細明體])的註釋)中說明如果一個極微([/font][font=Times New Roman]atom[/font][font=新細明體])不可見,那麼極微的組成也一樣不可見。[/font]
[font=新細明體]《大智度論》:「[/font][font=標楷體]問曰:『亦不必一切物,皆從因緣和合故有;如微塵至細故無分,無分故無和合。疊麤故可破,微塵中無分,云何可破?』答曰:『至微無實,強為之名;何以故?麤細相待。因麤故有細,是細復應有細。復次若有極微色,則有十方分,若有十方分,是不名為極微;若無十方分,則不名為色。復次若有極微,則應有虛空分齊,若有分者,則不名極微。復次若有極微,是中有色、香、味、觸、作分;色、香、味、觸、作分,是不名極微。以是推求微塵,則不可得,如經言:色若麤、若細、若內、若外,總而觀之,無常、無我,不言有微塵,是名分破空。[/font][font=新細明體]」[/font][size=12pt][3][/size]
[font=新細明體]《廣百論本》:「[/font][font=標楷體]若一分是因,餘分非因者;即應成種種,種種故非常。在因微圓相,於果則非有;是故諸極微,非遍體和合。於一極微處,既不許有餘;是故亦不應,許因果等量。微若有東方,必有東方分;極微若有分,如何是極微?要取前捨後,方得說為行;此二若是無,行者應非有。極微無初分,中後分亦無;是則一切眼,皆所不能見。若因為果壞,是因即非常;或許果與因,二體不同處。不見有諸法,常而是有對;故極微是常,諸佛未曾說。[/font][font=新細明體]」[/font][size=12pt][4][/size]
[font=Times New Roman] [/font]
[font=華康粗黑體][font=Times New Roman]六、關於名言與指涉對象:[/font][/font]
[font=新細明體]清辨以世俗諦和勝義諦的方式,說明語言(勝義諦「一切皆空」,然世俗名言有自性)。根據《入中論釋論》([/font][font=Times New Roman]Madhyamak[font=Foreign1]a[/font]vat[font=Foreign1]a[/font]rabh[font=Foreign1]a[/font]sya[/font][font=新細明體])月稱([/font][font=Times New Roman]Candrak[font=Foreign1]i[/font]rti[/font][font=新細明體])認為所有事物都只是「假名」([/font][font=Times New Roman]praj[font=Foreign1]b[/font]apti[/font][font=新細明體])。[/font]
[font=新細明體]玄奘所翻譯的《成唯識論》指出,所有都是「假名」([/font][font=Times New Roman]praj[font=Foreign1]b[/font]apti[/font][font=新細明體]),而且「假名」只發生於([/font][font=Times New Roman]praj[font=Foreign1]b[/font]apti[/font][font=新細明體])某事物是真的時。根據法國學者[/font][font=Times New Roman]Poussin[/font][font=新細明體]的註解,窺基認為這是指完全的虛無主義者([/font][font=Times New Roman]total-nihilist[/font][font=新細明體])清辨。[/font]
[font=新細明體]清辨的《掌珍論》([/font][font=Times New Roman]Chang-chen-lun[/font][font=新細明體])認為一個指涉的指涉對象也許沒有自性,因為他源自於依靠別的事物。[/font]
[font=Times New Roman] [/font]
[font=華康粗黑體][font=Times New Roman]七、唯識學派的三性說:[/font][/font]
[font=華康粗黑體][font=Times New Roman] [/font][/font]
[font=Times New Roman]1[/font][font=新細明體]、遍計所執性([/font][font=Times New Roman]parikalpitasvabh[font=Foreign1]a[/font]va[/font][font=新細明體]):玄奘譯《解深密經》:「[/font][font=標楷體]謂一切法,名假安立,自性差別,乃至為令隨起言說。[/font][font=新細明體]」[/font]
[font=Times New Roman]2[/font][font=新細明體]、依他起性([/font][font=Times New Roman]paratantrasvabh[font=Foreign1]a[/font]va[/font][font=新細明體]):玄奘譯《解深密經》:「[/font][font=標楷體]一切法緣生自性,則此有故彼有,此生故彼生。謂無明緣行,乃至招集純大苦蘊。[/font][font=新細明體]」[/font]
[font=Times New Roman]3[/font][font=新細明體]、圓成實性([/font][font=Times New Roman]parinispannasvabh[font=Foreign1]a[/font]va[/font][font=新細明體]):玄奘譯《解深密經》:「[/font][font=標楷體]謂一切法平等真如。[/font][font=新細明體]」[/font][size=12pt][5][/size]
[font=新細明體]《成唯識論》:「[/font][font=標楷體]此三性中,幾假幾實?遍計所執,妄安立故,可說為假;無體相故,非假非實。依他起性,有實有假:聚集相續分位性故,說為假有;心、心所色,從緣生故,說為實有;若無實法,假法亦無,假依實因,而施設故。圓成實性,唯是實有,不依他緣,而施設故。[/font][font=新細明體]」[/font][size=12pt][6][/size]
[font=Times New Roman] [/font]
[font=華康粗黑體][font=Times New Roman]八、總結中觀學派對[/font][/font][font=新細明體]‘[/font][font=Times New Roman]praj[/font][font=Times New Roman][font=Foreign1]b[/font]apti[/font][font=新細明體]’[/font][font=華康粗黑體][font=Times New Roman](假名)的看法:[/font][/font]
[font=Times New Roman] [/font][font=新細明體]中觀學派([/font][font=Times New Roman]Madhyamaka[/font][font=新細明體])認為‘[/font][font=Times New Roman]praj[font=Foreign1]b[/font]apti[/font][font=新細明體]’[/font][font=新細明體](假名)所指的是並不存在的一個實體,和理論上假設之字詞所指涉的事物是分開的。[/font][font=新細明體]([/font][font=Times New Roman]the word[/font][font=新細明體]‘[/font][font=Times New Roman]praj[font=Foreign1]b[/font]apti[/font][font=新細明體]’[/font][font=Times New Roman]in Madhyamaka designates the status of an entity which has no existence apart from that postulated to fulfill the requirements of verbal reference.[/font][font=新細明體])[/font][size=12pt][7][/size]
[font=Times New Roman] praj[font=Foreign1]b[/font]aptisat[/font][font=新細明體](假名有),對中觀學派來說,是觀看經驗世界的真實方式,它本身和「空」相關連。語言只是現象的或經驗的活動。[/font]
Sorry, there were no replies found.
Log in to reply.